چای‌سبز و سویا منابعی غنی از ترکیبات زیست‌فعال هستند که می‌توان از آن‌ها برای بهبود سلامت مصرف کنندگان در فرمولاسیون‌های غذایی استفاده کرد. هدف از انجام این مطالعه بررسی تأثیر تحریک‌انتخابی و خاصیت کشندگی عصاره سویا و چای‌سبز بر برخی باکتری‌های پروبیوتیک و پاتوژن‌های شاخص بود. برای این منظور اثر مهارکنندگی و کشندگی عصاره‌های مذکور علیه باکتری‌های پروبیوتیک لاکتوباسیلوس‌اسیدوفیلوس، لاکتوباسیلوس‌پلانتاروم، لاکتوباسیلوس‌کازئی و لاکتوباسیلوس‌رامنوسوس و پاتوژن‌های اشرشیاکلی، سالمونلا تایفی موریوم، استافیلوکوکوس‌اورئوس و لیستریامونوسیتوژنز به روش رقیق‌کنندگی در لوله بررسی شد. همچنین مقاوم‌ترین باکتری در غلظت‌های مورد بررسی برای مطالعه اثر پری‌بیوتیکی انتخاب شد. نتایج این مطالعه نشان داد باکتری های استافیلوکوکوس‌اورئوس و سالمونلا تایفی موریوم به ترتیب مقاوم‌ترین و حساس‌ترین باکتری ها در برابر عصاره سویا و چای‌سبز بودند. عصاره سویا در غلظت دو درصد دارای اثر تحریک کنندگی رشد باکتری پروبیوتیک لاکتوباسیلوس‌رامنوسوس بود. بر اساس نتایج حاصل از بررسی حداقل غلظت مهارکنندگی(MIC) و حداقل غلظت کشندگی (MBC)عصاره‌ها بر باکتری‌های پروبیوتیک مشخص شد که لاکتوباسیلوس‌کازئی و لاکتوباسیلوس‌اسیدوفیلوس دارای بیشترین حساسیت نسبت به عصاره چای سبز و لاکتوباسیلوس‌کازئی دارای بیشترین حساسیت به عصاره سویا بودند. با توجه به اثر تحریک‌کنندگی عصاره سویا روی باکتری لاکتویاسیلوس‌رامنوسوس و اثر کشندگی آن بر باکتری‌های پاتوژن می‌توان از این ترکیب به عنوان گزینه‌ای مناسب برای مطالعه اثر پری‌بیوتیکی به صورت درون‌تنی بهره جست.